KN: Mobilizuje nas to też do wychodzenia z bańki, w której jesteśmy i w której na co dzień działamy. Dużą zaletą tego podcastu jest dla nas to, że mamy kontakt z osobami, które się bardzo interesują teatrem, chociaż wcale nie muszą, bo to nie jest ich zawód. To jest ich pasja. Dzięki temu same się rozwijamy. Odcinek o teatrze muzycznym jest tego idealnym przykładem, bo obie nie jesteśmy musicalowe.
Innym przykładem jest odcinek o finansowaniu teatrów w czasie kryzysu energetycznego. Zaczęłyśmy się zagłębiać w szczegóły i zadawać sobie pytania: jak to wyjaśnić, żeby było zrozumiałe? I nagle się okazało, że my też mamy dużo rzeczy do doczytania i sprawdzenia. Bo podchodzimy do teatru od strony teoretycznej. A jest ogromna wiedza, która leży również w innych zawodach teatralnych, np.u rzemieślników teatru. Bardzo dobrze wspominam odcinek, do którego zaprosiłyśmy krawcowe z Sosnowca.
Zobacz również: Matylda – recenzja spektaklu. Hit z West Endu w Teatrze Syrena
KS: Mówiłyście, że na początku myślałyście, że Waszymi głównymi odbiorcami będą właśnie ludzie ze środowiska. Okazało się, że jest inaczej. Ale czy dostałyście od nich jakiś taki feedback?
KW: Wsparcie środowiskowe stopniowo się pojawia. Naszą pierwszą patronką, czy możematronką, została dramaturżka Sandra Szwarc. Powoli dołączają też kolejne osoby. Dostajemy też mnóstwo feedbacku od ludzi, którzy lubią nasze odcinki. Inna sprawa, że słyszymy także zaskakujące głosy – na przykład, że niektóre osoby chciałyby nas wspierać, ale się wstydzą, bo są dyrektorami teatru albo reżyserami i uważają, że to niestosowne. Trochę tak, jakby się obawiali, że jak dadzą nam 10 zł na Patronite to kupią nasze dusze i pozytywne recenzje.
Do odcinków staramy się zapraszać także osoby, które nie są z teatralnego mainstreamu – osoby z mniejszych miast, małych instytucji, albo które nie pracują na etatach. Zyskujemy coraz większy zasięg – Zuzanna Berendt, która była ekspertką w temacie choreografii, powiedziała, że nie sądzi, żeby tyle osób przeczytało jej tekst, ile wysłuchało odcinka Podcastu, w którym się pojawiła. Tu skądinąd przydają się komentarze, bo one zwiększają nasze zasięgi. Pod tym względem szkoda, że mamy tylko jednego hejtera.
KN: Wydaje się, że podcast o teatrze zaczyna być marką. Redaktorzy czasopism, do których piszemy, sami nam nagle dodają do biogramów Podcast o teatrze. I mam nadzieję, że to się będzie rozwijać, że nasz głos zostanie uznany za ważny.
Zobacz również: Czarny Szekspir – recenzja. Lekcja (z) historii
KS: Pamiętam, że podzieliłyście się kiedyś jedną recenzją Waszego podcastu, w której ktoś napisał, że jest to jeden z “niedziaderskich mediów o teatrze”.
KW: Choć ten komentarz bardzo nas ucieszył, to jest też pewna presja bycia tym “niedziaderskim” medium. Dlatego odcinek o Lupie był dla nas stresujący. Jak skomentować tę sprawę, żeby pozostać wiernym swoim opiniom, wprowadzić spokój i porządek do tej dyskusji, a jednocześnie nie wpaść w “dziaderstwo”? Mam nadzieję, że nam się udało.
KS: To na koniec, jakbyście mogły jeszcze zdradzić może coś, jak widzicie przyszły rok i rozwój Podcastu o Teatrze.
KN: Nie wszystko możemy jeszcze zdradzić Mamy już jednak kilka konkretów. W sierpniu i na początku września odbędzie się letnia szkoła Podcastu o Teatrze. W krótkich odcinkach będziemy wyjaśniać teatralne podstawy na przykład mówiąc o tym, kto pracuje w teatrze, czego można nauczyć się na teatrologii, czy też skąd najlepiej czerpać wiedzę o teatrze.
KW: Szkoła letnia będzie też rozwijać się równolegle w naszych mediach społecznościowych – na Facebooku i Instagramie w formie cyklu postów informacyjnych. Będzie się z nich można dowiedzieć na przykład tego, jakie są najbardziej znane media, w których można czytać o teatrze.
Zobacz również: 1989 – recenzja spektaklu. Za czym te kolejki?
KN: Chcemy też kontynuować naszą linię programową. Dalej będą rozwijane serie ABC, w której omawiamy od podstawi jakieś zjawiska teatralne oraz Dlaczego powinniście go/ją znać?. Nie planujemy żadnych rewolucji. Bardziej chcemy konsekwentnie rozwijać to, co się dotąd udawało. Chciałybyśmy też patrzeć szerzej na bazę osób, które możemy zapraszać do podcastu i korzystać z wiedzy tych, którzy nas słuchają. Mamy też plan rozwijać cały czas grupy dla Patronów i Patronek. Nie mogę jeszcze podać konkretów, ale mamy kilka super pomysłów na szerszą interakcję z nimi.
Kolejne odcinki, które już mamy nagrane albo zaraz będą nagrywane i ukażą się w lipcu albo już we wrześniu to jest np. odcinek o teatrze dla najnajów, czyli dzieci do 3. roku życia. Następnie porozmawiamy o francuskiej XIX-wiecznej aktorce Sarah Bernardt. Jesteśmy również w trakcie prac nad odcinkiem o Meyerholdzie i jego metodzie pracy, czyli biomechanice teatralnej. Same jesteśmy ciekawe tego, co będzie dalej.
Strony: 1 2
