Czytasz zestawienie Najlepsze filmy lat 60-tych
Spartakus (1960 r.)
Spartakus (Kirk Douglas) jest niewolnikiem, którego ducha nie zdołały złamać lata niewoli. Wraz z innymi nieszczęśnikami pracuje w kamieniołomach. Po bójce ze strażnikiem zostaje wysłany do szkoły gladiatorów w Rzymie, gdzie pod czujnym okiem wyzwoleńca Batiatusa (Peter Ustinov) uczy się rozmaitych sztuk walki. Tam też zakochuje się w niewolnicy Varinie (Jean Simmons). Gdy wśród niewolników wybucha gwałtowne powstanie, Spartakus staje na jego czele.
Swobodny Jeździec (1969 r.)
Dwaj rycerze motocyklowi w podróży po USA poszukują dawnej wolnej Ameryki. Przyłącza się do nich niesforny adwokat (Jack Nicholson), zostaje jednak zabity podczas snu na biwaku. Bohaterowie nie znajdują szczęścia – nie zadowalają ich przeżycia w komunach hippisów czy narkotyczne upojenia. W końcu obaj zostają bezsensownie zastrzeleni przez kierowcę ciężarówki. Z budzącą podziw rockową ścieżką dźwiękową i autentycznymi obrazami film trafia w zapotrzebowanie młodzieży. Hymn pochwały życia w postaci nowoczesnych rycerzy szos wyraża jednak również rezygnację. Na końcu pozostaje tylko ulotne, odbijające się w rockowych songach i mijanych krajobrazach, żywe marzenie o wolności.
Śniadanie u Tiffany’ego (1961 r.)
Audrey Hepburn zachwyca jako niezapomniana postać kina – Holly Golightly – w czarującej, 24-karatowej romantycznej komedii powstałej na kanwie bestsellerowej powieści Truman’a Capote! Holly, przemiła i z lekka ekscentryczna nowojorska play-girl zdecydowana jest za wszelką cenę poślubić milionera. George Peppard gra jej sąsiada zza ściany, który jest „sponsorowanym” pisarzem. Mężczyzna szybko ulega zniewalającemu urokowi pięknej sąsiadki. Zobacz ich miłosne perypetie rozgrywające się na Manhattanie, w rytmie Oscarowej ścieżki dźwiękowej skomponowanej przez Henry’ego Mancini z niezapomnianą, nagrodzoną Nagrodą Akademii piosenką „Moon River”! W filmie wyreżyserowanym przez Blake’a Edwardsa występują także Patricia Neal, Buddy Ebsen, Martin Balsam i Mickey Rooney.
W upalną noc (1967 r.)
Będący przejazdem w pewnej miejscowości na południu Stanów Zjednoczonych policjant – Virgil Tibbs (Sidney Poitier) zostaje niesłusznie posądzony o morderstwo, tylko dlatego, że jest Afroamerykaninem. Kiedy miejscowa policja dowiaduje się, że jest on znanym i cenionym ekspertem filadelfijskiego wydziału zabójstw, prosi go o pomoc w dochodzeniu.
West Side Story (1961 r.)
Nagrodzony 10-cioma Oscarami najsłynniejszy musical w dziejach kina. Ponadczasowa opowieść o miłości Romea i Julii przeniesiona w realia amerykańskich przedmieść lat 50-tych. Dwoje młodych ludzi, przeżywających swą pierwszą miłość, wmieszanych zostaje w porachunki gangów, które prowadzą do tragedii. Wzruszająca historia, wspaniała muzyka i niezapomniane piosenki.
Wielka ucieczka (1963 r.)
W 1943 r. Niemcy utworzyli Stalag Luft Nor – obóz o nadzwyczajnych środkach bezpieczeństwa, z którego nie potrafiliby zbiec nawet najbardziej pomysłowi, najwięksi artyści spośród uciekinierów. Głęboko o tym przekonani Naziści skompletowali w swym obozie najbardziej błyskotliwą drużynę uciekinierów w historii – brawurowo zagranych przez takie sławy jak Steve McQueen, James Garner, Charles Bronson i James Coburn. Oparty na autentycznych wydarzeniach film jest sensacyjną epopeją o ucieczce alianckich więźniów z hitlerowskiego obozu jenieckiego, przy realizacji którego spotkali się: reżyser John Sturges („Siedmiu wspaniałych”), scenarzyści James Clavell („Szogun”) i W.R. Burnett, a także kompozytor Elmer Bernstein.
Wstręt (1965 r.)
Wstręt – jeden z najważniejszych filmów Romana Polańskiego, to dojrzałe, psychologiczne studium obłędu młodej kobiety. W postać psychopatycznej Belgijki wciela się zjawiskowa Catherine Deneuve. Film nie próbuje dociekać przyczyn zagubienia i samotności dziewczyny, nie stara się również znaleźć wyjaśnienia dla jej szaleństwa. Kamera rejestruje jej życie, tak zewnętrzne, jak i wewnętrzne, ukazując halucynacje, lęki i nieustanne poczucie zagrożenia. Bohaterka uznaje, że to świat zewnętrzny ponosi winę za jej stan, i czując zagrożenie, bez wahania go atakuje. Przypomina to teatr marionetek, poruszany ślepą, nieprzewidywalną pasją.
Wyrok w Norymerdze (1961 r.)
Na proces w Norymberdze skierowane są oczy całego świata, a waga popełnionych przez nazistów zbrodni przekracza wszelkie wyobrażenia o potwornościach, do których zdolny jest człowiek. Sędzia Dan Haywood (Spencer Tracy), prokurator Tad Lawson (Richard Widmark), obrońca Hans Rolfe (Maximilian Schell) muszą zmierzyć się z ciężarem odpowiedzialności, która na nich spoczywa.
Wzgórze (1965 r.)
Akcja filmu rozgrywa się w czasie II wojny światowej w północnej Afryce, w obozie karnym dla brytyjskich żołnierzy. Więźniowie protestują przeciwko nieludzkim warunkom pobytu i głównemu sprawcy ich niedoli – sadystycznemu sierżantowi…
Za kilka dolarów więcej (1965 r.)
Kiedy dwaj rywalizujący ze sobą łowcy nagród (nagrodzony Oscarem Clint Eastwood oraz Lee Van Cleef) orientują się, że ścigają tego samego bandytę, łączą siły w nadziei doprowadzenia go przed oblicze sprawiedliwości. Jednak wraz z rozwojem akcji, sprawy coraz bardziej się komplikują. Zobacz mocną, drugą część sagi Sergia Leone, w której Eastwood wciela się w osławionego „Człowieka bez imienia”.
Zabić drozda (1962 r.)
Film na podstawie książki Harper Lee nagrodzonej Pulitzerem w 1960 roku. Atticus Finch (Gregory Peck) jest prawnikiem broniącym młodego czarnego mężczyzny oskarżonego o gwałt na białej kobiecie. Wielu mieszkańców miasteczka próbuje przekonać Atticusa, by odpuścił sobie ten proces. On jednak postanawia doprowadzić go do końca.
