Przez wiele lat papierowe książki były dla mnie niemal świętością. Mam na myśli to, w jaki sposób je traktowałam i jak dbałam o to, żeby nie było na nich żadnych zagięć czy zabrudzeń. Z tego też powodu przez długi czas nie przyszło mi nawet do głowy, żeby zaznaczać w nich fragmenty, które chciałam zapamiętać. Czasem robiłam notatki, ale luźne kartki zawsze gubiły się gdzieś między zapiskami pomysłów na później i listami zakupów.
Jedną z pierwszych rzeczy, które robię, kiedy ktoś zaprasza mnie do siebie, jest przejrzenie jego kolekcji książek. Większości z tych przeglądów towarzyszą komentarze na temat tego, której pozycji jeszcze nie przeczytałam, ale na pewno wkrótce to zrobię. Tak czy inaczej – tak właśnie było, kiedy poznałam jedną z moich najbliższych znajomych. Wówczas ze zgrozą zauważyłam, że zaznacza swoje ulubione fragmenty w książkach. I to nawet nie ołówkiem – kolorowymi zakreślaczami!
Zobacz również: Jak popkultura porusza problematykę niedoskonałości i akceptacji?
Na początku nie mogłam tego pojąć. Przecież te notatki były jak tatuaże… może z tą małą różnicą, że zawsze można kupić drugi egzemplarz powieści, jeśli pierwszy się zniszczy (a z ciałem już nie jest tak łatwo). Z czasem jednak pomysł ten zaczął mieć dla mnie coraz więcej sensu. Przecież nie byłabym w stanie wyselekcjonować w głowie i zapamiętać wszystkich fragmentów, które przyciągnęły moją uwagę w trakcie czytania. I tak z czasem moje książki zaczęły zapełniać się notatkami, zakreśleniami i kolorowymi karteczkami. To właśnie dzięki nim mogę łatwo wrócić do moich ulubionych części dowolnej historii.
Pamiętam fragment z Jeżycjady, który utkwił mi w głowie na lata (mimo tego, że go nie zaznaczyłam). W książce Feblik bohaterka o imieniu Agnieszka mówi o tym, jak wybrała jedną z książek z biblioteczki, dlatego że była ona „apetycznie wyczytana”. Wspomniana powieść była prawdopodobnie wielokrotnie wertowana i przekazywana z rąk do rąk, tak aby więcej osób mogło poznać historię zapisaną na jej kartkach. Czyż nie jest to zachęcająca wizja?
Zobacz również: Odyseja – recenzja książki. Piękne słowa w pięknej oprawie
W przypadku powieści i poezji miło od czasu do czasu wrócić do ulubionych fragmentów. W ten sposób łatwo jeszcze raz wzbudzić w sobie emocje, które czuliśmy, czytając je po raz pierwszy. Porzućmy jednak na chwilę romantyczny aspekt tego nawyku. Nie ulega wątpliwości, że jeśli chodzi o teksty popularnonaukowe czy te o rozwoju osobistym, zakreślanie fragmentów pozwala szybko wrócić do najprzydatniejszych informacji. Kiedy otwieram Cztery tysiące tygodni, z łatwością znajduję rozdział o tym, jak istotny jest ograniczony czas i dostępne opcje. Pomarańczowa linijka na trzydziestej trzeciej stronie Atomowych nawyków brutalnie i bez skrupułów przypomina mi o tym, że „zwycięzcy i przegrani mają te same cele”, a różnica między nimi leży w sposobie, w który starają się te cele osiągnąć.
Lubię zachowywać rzeczy na później. Problem polega na tym, że często zapominam do nich wracać. Używanie zakreślaczy pozwala mi z tym walczyć, bo umożliwia łatwy powrót do tego, co kiedyś uznałam za szczególnie wartościowe. Być może robienie notatek pozwoliłoby mi zapamiętać więcej, ale mimo tego, że robiłam je w przeszłości, i tak nigdy nie czytałam ich ponownie.
Zobacz również: Głodny dom – recenzja książki. Krwisty thriller!
Miło przeczytać pożyczoną książkę, w której ktoś wcześniej pozostawił po sobie ślad. W ten sposób mamy wgląd w świat drugiej osoby i możemy wymienić się doświadczeniami. Poza tym to po prostu świetna pamiątka dla nas na przyszłość.
Uniewinniam zatem kolorowe markery i kontrolujące je dłonie. Być może pisanie po książkach nie oznacza braku szacunku, a wręcz przeciwnie – docenienie tych części, które darzymy szczególną sympatią.
Fot. główna: kadr z serialu Kochane kłopoty
