Zbiory opowiadań to zwykle trudny orzech do zgryzienia, bo trudno je oceniać jako jedną całość. O czym mówimy, kiedy mówimy o miłości/Katedra Raymonda Carvera to jednak wyjątek, o którym chcę powiedzieć wszystkim: musisz przeczytać!
Wydanie łączy w sobie dwa zbiory opowiadań Raymonda Carvera, stąd mieszany tytuł O czym mówimy, kiedy mówimy o miłości/Katedra. Między oryginalne dwoma zbiorami widać, jak zmienił się sam autor i jak jeszcze wprawniej konstruował swoje opowiadania o ludziach zawieszonych w przestrzeni.
Bohaterowie Carvera to zwykli ludzie, ale łączy ich wspólna cecha – wytracili tempo życia i do niczego już nie dążą. Codzienne sytuacje rozciągają im się w nieskończoność, a ich emocje są zepchnięte w głąb. To postacie narysowani samym konturem, co paradoksalnie sprawia, że są niesamowicie wyraziści.
Zobacz również: Powrót z gwiazd – recenzja książki. Odnaleźć się w nowym świecie
To moja pierwsza styczność z twórczością Carvera, ale z pewnością nie ostatnia. Jestem pod ogromnym wrażeniem jego kunsztu pisarskiego, bo pisze oszczędnie, opierając się na niedomówieniach. Jego opowiadania nie mają początku ani końca, ale momenty, które pokazują, są namacalne i przerażająco przejrzyste. Lektura zbioru dostarczyła mi pełnego wachlarzu emocji – od przerażenia przemocą i stratą po poczucie swojskości i spokoju.
O czym mówimy, kiedy mówimy o miłości/Katedra to zbiór, który trudno ocenić fabularnie. Jak to przy opowiadaniasz, z każdym czytelnikiem rezonuje coś innego. Gdybym miała wybrać opowiadania, które zostały ze mną po lekturze, to z pewnością Kąpiel i Drobna przyjemność, które stanowią dwie części jednej historii. Znajdują się daleko od siebie w tomie, więc to pierwsze ma czas, aby dojrzeć, a następnie drugie rujnuje czytelnika na nowo. Podobnie Powiedz kobietom, że nas nie będzie – okrojone z brutalnych scen przemocy w redakcji, wciąż dotyka do żywego.
Zobacz również: Diabeł i arcydzieło. Teksty przełomowe – recenzja książki. Mądrego to aż miło poczytać
Autor posłowia, Jerzy Jarniewicz, napisał jedno zdanie, którego absolutnie nie przebiję żadnym porównaniem. Według niego Carver opisuje kręgi na wodzie, które powstały po wrzuceniu kamienia, aby opisać to, co się stało. To niezwykle trafna i piękna metafora, bo Carver rozpisuje się na temat szczegółów, ale jednocześnie krąży wokół tematu. Czytelnik wyciąga wnioski na podstawie subtelnych wskazówek i wahań nastroju i nie potrzebuje dobitnego podawania mu wydarzeń, aby uchwycić sens wiadomości.
To trudna i fascynująca sztuka, a książka porusza do głębii. Czyta się ją powoli, ale ze smakiem – aby te emocje dojrzały i osadziły się w czytelniku. Dzięki temu obrazy zostają na dłużej. To, co oferuje nam zbiór O czym mówimy, kiedy mówimy o miłości/Katedra jest jednocześnie piękne i przerażające, dlatego zasługuje na poświęcenie mu stuprocentowej, niezaburzonej niczym uwagi.
Autor: Raymond Carver
Tłumaczenie: Jerzy Jarniewicz
Wydawca: Wydawnictwo Czarne
Seria: Opowiadania amerykańskie
Data premiery: 14 października 2026 r.
Powyższa recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Czarne. Dziękujemy!
Fot. główna: Kolaż z wykorzystaniem oficjalnej okładki/Wydawnictwo Czarne.
