Matthew McConaughey i Woody Harrelson od lat tworzą wizerunek prawdziwych przyjaciół, których relacja rozwinęła się po kultowym pierwszym sezonie serialu Detektyw z 2014 roku. Pomysł na produkcje o ich przyjaźni wydawał się strzałem w dziesiątkę. Co poszło nie tak?
Osobiście uwielbiam pierwszy sezon Detektywa, jest on nawet w mojej serialowej topce, a i do Matthew McConagheya i Woody’ego Harrelsona mam słabość. Nic więc dziwnego, że moją pierwszą reakcją na serial Bracia było żywe podekscytowanie i zaintrygowanie. Aktorzy od lat kreują się w mediach na naprawdę zżytych przyjaciół z poczuciem humoru. Produkcje od Apple również zazwyczaj charakteryzują się niezłym poziomem, więc wydawało mi się, że nie mam się czym martwić. Niestety z każdym kolejnym odcinkiem coraz bardziej załamywałam ręce, a po finale pozostało ze mną tylko jedno pytanie: po co?
Zobacz również: VisionQuest – recenzja serialu. Znów ta sztuczna inteligencja…
Bracia rozpoczynają się planszą z informacją, że produkcja oparta jest na prawdziwej plotce. Właśnie ona jest motorem napędowym produkcji, a jest nią niecodzienny plot twist. Okazuje się, że Matthew i Woody mogą być biologicznymi braćmi, o czym początkowo dowiaduje się wyłącznie Harrelson. Sytuacja generuje całą lawinę niefortunnych zdarzeń. W tle pojawia się startowanie McConaugheya na gubernatora stanu Teksas. Zaś dodatkowym problemem staje się nieoczekiwany wątek miłosny między pociechami głównych bohaterów. Na wstępie należy zaznaczyć, że córka Woody’ego jest adoptowana, więc o żadnym kazirodztwie nie ma tu mowy.
I właśnie ten wątek nastoletniej miłości jest jedyną dobrą stroną serialu. Kai (Oona Mei Yaffe) i Wyatt (Nolan Almeida) wypadają na ekranie naprawdę nieźle. Są naturalni, nieco niezgrabni (jak to nastolatkowie), a elementy komediowe ich relacji są zdecydowanie lepsze niż cała reszta produkcji. Chociaż i tutaj twórcy nie powstrzymali się od żenującego i naciąganego slapsticku, kiedy Kai schodzi po schodach w butach na obcasie. Między młodymi aktorami da się też odczuć chemię i obserwowanie ich pączkującej relacji nadaje Braciom ciepła i przyziemności. Szkoda, że najważniejszy wątek i braterstwo Matthew i Woody’ego przepełnione są tak wielką dawką cringe’u, że momentami żałowałam, że w ogóle zaczęłam ten serial oglądać.
Zobacz również: Carrie – recenzja serialu. Każdy ma w sobie odrobinę Lśnienia
Cringe zdaje się podstawowym fundamentem Braci. Sama lubię od czasu do czasu zobaczyć coś kiczowatego i cringe’owego, ale tutaj twórcy przekroczyli wszystkie granice. Żarty są żenujące i nieśmieszne. McConaughey przedstawiony jest jako nadęty bufon, zaś Harrelson ma być całkowitym przeciwieństwem, czyli wyluzowanym, nieodpowiedzialnym i szalonym Piotrusiem Panem. Nomen omen najwięcej chemii między aktorami widziałam w zestawieniu ich zdjęć z intro serialu. Obawiam się, że nie taki był zamysł twórców. Przyjaźń bohaterów zostaje sprowadzona do zbioru nieśmiesznych skeczów czy scenek rodzajowych. Aż przykro patrzeć na aktorów tego pokroju, którzy po prostu małpują na ekranie. I to w zupełnie nieśmiesznej odsłonie. Chyba większą potwornością jest tylko Holland Taylor w roli matki Matthew czy Lisa Gilroy jak Gwen, ktora prowdzi kampanię McConaugheya na gubernatora.
W Braciach co jakiś czas twórcy zdają się próbować ratować ten tonący okręt poprzez puszczanie oczka do widzów. Niestety jest to niewystarczające. Właśnie te momenty, w których pojawiają się aluzje do poprzednich ról aktorów, ich popularności czy nawiązania do ich wypowiedzi w mediach były najciekawsze i dało się z nich wyciągnąć najwięcej komedii. Szkoda, że było tego tak mało. Szczerze mówiąc, gdyby nie wątek Kai i Wyatta, nie wiem czy byłabym w stanie dotrwać do końca. To zdecydowanie moje największe rozczarowanie tego roku.
Fot. główna: kadr z serialu Bracia
