Dziki koń dziewięć to już piąty pełnometrażowy film Martina McDonagha. Wcześniej stworzył między innymi Duchy Inisherin oraz Trzy Billboardy za Ebbing, Missouri. Przyzwyczaił widzów do produkcji łączących czarny humor, groteskę i dramat. Czy jego najnowsza produkcja to strzał w dziesiątkę?
Na krótko przed zamachem stanu w Chile w 1973 roku agenci CIA Chris i Lee zostają wysłani z Santiago na Wyspę Wielkanocną przez swojego szefa, MJ. W cieniu słynnych posągów wyspy wieloletni partnerzy muszą zmierzyć się z mroczną przeszłością i spiskami, które zaczynają wychodzić na jaw. Tymczasem nowa więź Chrisa z dwojgiem zbuntowanych studentów grozi tym, że pobyt wszystkich w tym odległym raju wymknie się spod kontroli.
Dziki koń dziewięć spotkał się z ciepłym przyjęciem krytyków i widzów. Nie jest trudno zrozumieć dlaczego. Występ Johna Malkovicha jest w równym stopniu poruszający, co imponujący, a Sam Rockwell tylko depcze mu po piętach. Wizualnie jest to prawdziwa uczta dla oka. Bogata paleta barw, piękne widoki Wyspy Wielkanocnej i fragmenty nakręcone na prawdziwej taśmie filmowej składają się na wyjątkową oprawę wizualną. Dialogów słucha się z przyjemnością, ponieważ są obfite w cięte riposty. Intryga i zwroty akcji potrafią zaskoczyć. Problem w tym, że to wszystko nie składa się na spójną całość.
Wynika to choćby z konwencji filmu. Twórcy nie potrafią się zdecydować na ton. Humorystyczne momenty przeplatają się tutaj z bardzo przygnębiającymi. Trudno powiedzieć, czy ma to być czarna komedia, egzystencjalny dramat czy po prostu film szpiegowski. Co więcej, film ma na tyle nieśpieszne tempo, że przez większość seansu nie wiemy, co nasi bohaterowie chcą osiągnąć i dokąd prowadzi cała historia.
Zobacz również: Duchy Inisherin – recenzja filmu. Bez Ciebie nie idę

Jeśli lubicie czarny humor, to jest go całkiem dużo. Mniej więcej połowę żartów uznałbym za udaną, choć niewątpliwie jest „sucharowa”. Z kolei druga połowa sprawiła, że nie wiedziałem co miało w nich być śmieszne. Przede wszystkim dlatego, że nie wiemy, czy scena ma być zabawna ze względu na same komentarze bohaterów czy ze względu na to, że są one oderwane od rzeczywistości. Znacząco zmienia to interpretację, ale w praktyce intencja reżysera wydaje się niejednoznaczna.
Trudno jest mi pogodzić się z faktem, że mamy współczuć postaciom odpowiedzialnym za zabójstwo tylu ludzi. Oczywiście, film stara się opowiedzieć o agentach CIA, którzy żałują swojej przeszłości, a nie mogą jej odwrócić. Problem w tym, że akcja rozgrywa się dzień przed zamachem stanu w Chile. Jego następstwem były lata krwawej dyktatury i tysiące ofiar. Skupiamy się jednak wyłącznie na tym jak bardzo agenci żałują tego, co zrobili i do czego doprowadzą. Sam fakt, że jeden z nich ma raka, a drugi problemy w życiu prywatnym, wydaje się te postacie usprawiedliwiać i trywializować ich decyzje życiowe.
Zobacz również: Wiklinowy mąż – recenzja przedpremierowa filmu. Mąż na zamówienie

Być może zawinił tu sam marketing, który sugerował szaloną szpiegowską czarną komedię, a okazał filmem o człowieku ze śmiertelną chorobą na Wyspie Wielkanocnej. A być może połączenie ciężkich tematów, thrillera i komedii akurat mnie nie przekonało. Szczególnie, że wymowa była bardziej pesymistyczna niż wzruszająca.
Dziki koń dziewięć na pewno znajdzie, a właściwie już znalazł, swoich fanów. Produkcja ma wiele mocnych stron, które sprawiają, że warto dać jej szansę. Przede wszystkim fantastyczne występy aktorskie, piękną scenerię i momentami ciekawą intrygę. Jednak jej nierówny ton, nieśpieszne tempo i przygnębiająca atmosfera sprawiły, że całość jest dla mnie bardzo nierówna. Nie żałuję, że go zobaczyłem, ale z pewnością liczyłem na coś lepszego.
fot. główna: Kino Wawel

