Oparta na prawdziwych wydarzeniach opowieść o przyjaźni, miłości i odwadze. O wielkości wspomnień, porzuconych marzeniach i nadziei na lepszy los.
Troje przyjaciół – Beata, Adam i Szymon – przyjeżdża do niewielkiej miejscowości pod Lwowem, aby poznać przeszłość swoich rodzin. Każde z nich ma inne oczekiwania i cel podróży do miejsca, w którym nigdy przedtem nie byli.
Spotykają się ze starszą kobietą – Heleną – która znała ich przodków, a w nich samych dostrzega podobieństwo do przyjaciół z dawnych lat.
Jakie historie skrywa kobieta? Jak wojenna zawierucha wpłynęła na losy przodków Beaty, Adama i Szymona? Ile wspomnień jest w stanie pozostać w pamięci na zawsze?
Małgorzata Mikos zabiera nas we wzruszającą podróż, pokazując jak bardzo dbać trzeba o przeszłość, by można było budować teraźniejszość.
– Wróć do mnie (opis wydawcy)
Zobacz również: Mister Hockey – recenzja książki. Lekka, jednak mało prawdopodobna historia
Są takie książki, które wciskają w fotel i nie możesz się po nich otrząsnąć.
Takie, które zmieniają Twój sposób myślenia i wyobrażenie zamierzchłych czasów.
Takie, które dopowiadają to, czego nikt inny nie chciał nam powiedzieć ze względu na traumę.
Małgorzata Mikos i jej dzieło Wróć do mnie przenoszą nas w czasie. Nagle lądujemy w centrum II Wojny Światowej na terenach obecnej Ukrainy. Nie chcę i nie będę opowiadała wam o fabule. Powiem tylko, że pierwszą moją myślą było: to z takich książek młodzież w liceach powinna uczyć się historii.
Sięgając po nią, nie tak sobie wyobrażałam tę powieść. Okładka i opis wydawcy nie podpowiadają nic, a na pewno nie przegotowuję na przeżycia i emocje, które czekają na czytelnika. To, co dostałam, jest trudne do opisania. Wraz z Wróć do mnie zyskujemy świadomość, jak tak naprawdę wyglądało życie mieszkańców miast i wsi w wojennej rzeczywistości. Autorka nie opisuje tu chwały wojennych bohaterów, strategii i tego wszystkiego, co uczono nas na lekcjach. Ukazuje ona przerażającą twarz wojny, tą pozbawioną bohaterów i wielkich czynów, a odzianą w głód, biedę, śmierć i stosy trupów na ulicach. Na tych kilka godzin zmienia ona nas w naszych dziadków, których historie są mniej lub bardziej zbliżone.
Lektura ta zmusza do swojego rodzaju refleksji nad nimi. Niektórzy wiele mówili o tamtych czasach, a inni, tak jak moi dziadkowie, nie chcieli wracać do tych wspomnień. Jako dziecko i nastolatka, nie potrafiłam ich zrozumieć. Wróć do mnie w pewien sposób pomaga w odpowiedzeniu sobie na te pytania. Świat wojny był tak inny od obecnego. Był to świat strachu i obawy przed każdą z osób, gdzie zaufanie nieodpowiedniej osobie, nawet bratu, mogło oznaczać śmierć.
Podsumowanie
Czy polecam książkę? Moim zdaniem powinien przeczytać ją każdy obywatel Polski. Nie jest to łatwa lektura, nie oszczędza ona tych wrażliwych na brutalne sceny, ale jest niezbędna, aby zrozumieć i w jakimś stopniu przeżyć to, przez co przechodzili nasi dziadkowie. Ponadto fakt, że powieść jest owocem 15 lat pracy Małgorzaty Mikos, która wgłębiła się w historię swojej rodziny i wykorzystała te materiały w Wróć do mnie, sprawiły, że każde przypomnienie sobie o tym podczas czytania najbardziej przerażających scen wywoływało ciarki na całym ciele.
Grafika główna: materiały promocyjne (Małgorzata Mikos)
Strony: 1 2
