Pojedynek
Pojedynek to film zdecydowanie warty obejrzenia. Palkowski podjął ryzyko, przełamując schematyczny klimat polskich filmów wojennych. Wyszło mu to jednak na plus, gdyż nie tylko uatrakcyjnił temat, ale również wprowadził do niego novum. W połączeniu z wyrazistymi bohaterami i genialnym aktorstwem otrzymaliśmy dzieło przykuwające uwagę. Tę świeżość uzupełnia sam obraz, który oddycha i proponuje więcej niż zdesaturowane kolory i nienaturalną brzydotę.
Marzec
Dobry chłopiec
Jan Komasa stworzył film, który w mojej pamięci pozostanie na długo. Historia w Dobrym chłopcu to studium dysfunkcyjnej rodziny i psychologicznej przemocy. W centrum mamy bohaterów o zachowaniach, których powinniśmy się strzec, nie naśladować. Aktorsko każdy wykonuje robotę z rzemieślniczą precyzją, a Komasa prowadzi całą historię w sposób spójny, pełen napięcia i szerokiej gammy emocji. Film dopełniają warstwy wizualna i dźwiękowa oraz montaż, które tworzą koherentną atmosferę niepokoju i dehumanizacji głównego bohatera.
Hopnięci
Pod względem wizualnym Hopnięci wypadają genialnie. Animacja jest naprawdę ładna i dopracowana, a projekty zwierząt mają widoczny charakter. To, wraz z ważnym przesłaniem, jakie ten film ze sobą niesie, sprawia, że animacja jest bardzo przyjemna w odbiorze. Ma sporo energii, kilka naprawdę zabawnych scen i ważny przekaz o tym, że człowiek nie stoi ponad naturą, lecz jest jej integralną częścią.
Bez wyjścia
Bez wyjścia pokazuje kryzys bezrobocia od strony ludzkiej. Nie tworzy dramatu o materialistycznej rodzinie, lecz skupia się na bohaterze, który sam pogrąża się w wyścigu o miejsce na rynku pracy. Film pokazuje człowieka, z którym możemy się w pewnym stopniu utożsamić – oraz człowieka, który mimo własnej ślepoty zaczyna utożsamiać się ze swoimi konkurentami. Seans zachwycił mnie nie tylko głębią fabuły, ale również wspaniałymi zdjęciami oraz kreatywnymi przejściami między scenami.
Peaky Blinders: Nieśmiertelny
Peaky Blinders: Nieśmiertelny uważam za naprawdę satysfakcjonuje podsumowanie historii Tommy’ego Shelby’ego. Jego postać otrzymuję godne pożegnanie, pasujące do postaci. Przy okazji zaserwowaną nam prostą, lecz przyjemną fabułę oraz postacie, które były naprawdę niezłym dodatkiem. Za Peaky Blinders będę tęsknić, lecz cieszę się, że Steven Knight pożegnał swoje dziecko w tak godny sposób.
