W micie o Pigmalionie i Galatei król Cypru prosi bogów o ożywienie ukochanego posągu. Wzruszona Afrodyta wysłuchuje modlitw mężczyzny i powołuje do życia Galateę, która zostaje jego żoną. W filmie Wicker z 2026 roku w rolę Wenus wciela się Peter Dinklage, natomiast odpowiednikiem modlitwy staje się kilka brzęczących monet.
Chociaż w Wicker mamy do czynienia z ożywieniem wyśnionego ideału, a nie gotowej postaci z marmuru, w obu przypadkach nie możemy zaprzeczyć nadprzyrodzonej interwencji. Samotna rybaczka (Olivia Colman) zleca miejscowemu rzemieślnikowi (Peter Dinklage) stworzenie dla niej doskonałego męża z wikliny. Świadomy jej codziennych trudów, wikliniarz podejmuje się niemożliwego na pierwszy rzut oka zadania. Mąż powstaje, ślub się odbywa, pozostaje żyć długo i szczęśliwie. Tylko że do okien zaczynają pukać zawistni sąsiedzi.
Zobacz również: Zobaczysz Wszystko – recenzja filmu. Jedna wielka manipulacja
A zawiści i uprzedzeń w tej historii jest naprawdę wiele. Wiklinowy mąż (Alexander Skarsgård) nie jest traktowany jako odmieniec wyłącznie ze względu na swój koszykowaty wygląd, ale przede wszystkim dlatego, że w przeciwieństwie do innych mężczyzn z wioski darzy swoją kobietę szacunkiem. Nie patrzy na nią z góry, nie zakłada jej obroży podczas zaślubin i sprawia jej przyjemności, nie oczekując niczego w zamian. Przyznam, że jego słowa o naprawie dachu wywołały uśmiech na mojej twarzy, a nie było w nich nic odkrywczego.
Scena tańca zdecydowanie należy do moich ulubionych. W prosty, a przy tym zabawny sposób pokazuje, jak wygląda życie małżeńskie w przedstawionej społeczności. Jednocześnie jest to moment, w którym mieszkańcy po raz pierwszy widzą główną parę razem. A przecież w filmach nie ma nic lepszego niż pierwsze wrażenie.
Zobacz również: Clayface – recenzja filmu. Jak kręcić body horror i nie pisać scenariusza
Na ogromną uwagę zasługuje też kostium Skarsgårda, nad którym 50-osobowy zespół Wētā Workshop pracował ponad rok. Od razu skojarzył mi się ze strojem stracha na wróble z zeszłorocznego Wicked: Na dobre i moim zdaniem nawet go przebił. Nie zazdroszczę jednak aktorowi poruszania się w nim.
Olivia Colman jak zawsze olśniewa w swojej roli, mimo podartych łachmanów i dziur w kapeluszu. Podobał mi się również Peter Dinklage i jego postać wikliniarza, chociaż były chwile, w których mrużyłam oczy. Chodzi mi tutaj o kwestie monologowe. Nie jestem fanką takich zabiegów w filmach, bo mam wrażenie, że psują napięcie, zamiast je budować. Takie gadanie do ściany, ale ścianą jest nasz ekran. Brakowało mi też bardziej rozwiniętych scen z główną parą, które reżyserzy postanowili zastąpić pokazem slajdów ze wspólnego spędzania czasu. Zdecydowanie nie są to jednak rzeczy, które przekreślają produkcję.
Zobacz również: Jak rzuciłam pracę po obejrzeniu Wszystko wszędzie naraz
Mimo kilku momentów, które mogłyby zostać lepiej rozwinięte, Wicker zapewnia dobrą zabawę, a o to przecież w komediach chodzi. To jeden z tych filmów, przy których chce się śmiać, ale i pluć w ekran. Jeśli podobała ci się Piękna i Bestia czy Kształt wody, nawet nie musisz się zastanawiać, czy iść na seans.
fot. główna: kadr ze zwiastuna
