Horrory psychologiczne mają to do siebie, że nie zawsze muszą straszyć potworami czy wyskakującymi znienacka postaciami. Czasami wystarczy odpowiednio poprowadzona historia i bohater, którego zachowanie zaczyna budzić coraz większy niepokój.
Właśnie tego spodziewałem się po Victorian Psycho, zwłaszcza że sama postać guwernantki dawała twórcom naprawdę spore pole do popisu. Wiktoriański klimat i nieco groteskowa atmosfera sugerowały, że może być naprawdę ciekawie… Ale czy tak faktycznie jest?
Zobacz również: Wiklinowy mąż – recenzja przedpremierowa filmu. Mąż na zamówienie
Główną bohaterką filmu jest panna Winifred Notty, która przybywa do posępnego Ensor House, by rozpocząć pracę jako guwernantka i zająć się wychowaniem dzieci właścicieli posiadłości. Nowi pracodawcy nie mają jednak pojęcia, z kim tak naprawdę mają do czynienia. W sercu panny Notty drzemie bowiem sporo mroku, a jej poprzednie miejsca pracy kończyły się w dość tajemniczych okolicznościach, w których ucierpiały dzieci pozostające pod jej opieką. Sama guwernantka ma dość osobliwe zainteresowania. Kompulsywnie myśli o śmierci, fantazjuje o podcinaniu gardeł i wyobraża sobie coraz bardziej krwawe scenariusze.
Jednym z największych plusów produkcji jest główna rola Monroe. Aktorka świetnie odnajduje się w swojej postaci, a sama guwernantka to dość osobliwa bohaterka, której zachowanie potrafi niejednokrotnie zaskoczyć. Na pochwałę zasługuje również strona wizualna. Film jest po prostu przepiękny, a wiktoriańskie wnętrza, kostiumy i cała oprawa świetnie budują jego charakter. Wszystko wygląda bardzo stylowo, ale przez to produkcji brakuje nieco mroku, którego można by oczekiwać po horrorze.
Zobacz również: Zobaczysz Wszystko – recenzja filmu. Jedna wielka manipulacja

Całkiem dobrze wypada też połączenie groteski z czarnym humorem. Victorian Psycho ma swój specyficzny styl i kilka naprawdę zabawnych momentów. Nie jest to jednak produkcja, która próbuje na siłę udowodnić, że jest czymś więcej, niż faktycznie jest. Historia potrafi zaciekawić, ale im dalej w las, tym bardziej można odnieść wrażenie, że twórcy nie do końca wiedzieli, co zrobić z pomysłem, który mieli w rękach. Szczególnie że potencjał na znacznie bardziej psychologiczną i niepokojącą opowieść był tutaj ogromny.
Największy problem mam jednak z samym gatunkiem filmu. Liczyłem na coś znacznie bardziej pokręconego, szczególnie biorąc pod uwagę zachowanie głównej bohaterki. Tymczasem cała historia okazuje się zaskakująco ugrzeczniona. Brakuje nieco mocniejszych momentów, napięcia i poczucia niepokoju. Produkcja za to dotyka całkiem ciekawego tematu, jakim jest mroczna strona ludzkiej natury. Każdy z nas miewa chwile frustracji czy złości, kiedy w głowie pojawiają się naprawdę nieprzyjemne myśli. Nie oznacza to oczywiście, że od razu chcemy wcielać je w życie, ale trudno udawać, że takie emocje w ogóle nie istnieją. I właśnie na tym polu produkcja mogła zaoferować znacznie więcej.
Zobacz również: Nasza rewolucja – recenzja filmu. Miłosny dziennik walki o jutro

Ostatecznie jest to film, który ma kilka naprawdę mocnych stron, ale nie do końca potrafi je wykorzystać. Świetna rola Monroe, piękna oprawa wizualna, wiktoriański klimat i odrobina groteskowego humoru sprawiają, że seans może się podobać. Niestety, jako horror produkcja wypada dość słabo, a jej psychologiczny potencjał pozostaje w dużej mierze niewykorzystany. Nie jest to zły film, ale zdecydowanie taki, po którym zostaje myśl, że mogło być znacznie lepiej.
fot. główna: kadr z filmu

