Fani Avengersów znów doczekali się alternatywnej opowieści. Ciężko jednak w tym przypadku mówić o wydarzeniu na miarę największych przełomów w uniwersum Marvela. Avengers. Zmierzch to miniseria, za którą odpowiedzialny jest Chip Zdarsky. Komiks zabiera czytelników w przyszłość, gdzie najpotężniejsi bohaterowie Ziemi są już tylko cieniem dawnej potęgi. Twórca sięga po motyw zmierzchu herosów i próbuje opowiedzieć historię o ich dziedzictwie, błędach oraz świecie, który wyrósł na ich ruinach. Czy jednak za tą ponurą wizją stoi coś więcej niż sprawnie zrealizowana, ale zachowawcza opowieść?
W nowym wspaniałym świecie po Kapitanie Ameryce zostało tylko wspomnienie. Steve Rogers – człowiek, który dawniej nosił to imię – nadal jednak żyje… a raczej dryfuje bez celu w odmienionej Ameryce, w której wolność jest starannie wyreżyserowaną iluzją, a najpotężniejsi ziemscy bohaterowie stali się dla siebie obcy. Czy jednak amerykański sen naprawdę się rozwiał czy został tylko wypaczony? U progu nowego roku Steve odkrywa prawdę ukrytą za fasadą idealnego społeczeństwa. Czas ucieka; z każdą godziną Ameryka chyli się ku upadkowi. Żeby ją uratować, Rogers musi ostatni raz zebrać Avengers. Czy ktokolwiek odważy się stanąć u jego boku? Czy legenda Kapitana Ameryki wystarczy, by rozpalić iskrę buntu w świecie, który bardziej niż tyranii obawia się… wolności?
– opis wydawcy
Zobacz również: Przeznaczenie X. Wolverine. Tom 2. – recenzja komiksu. Trzon bohatera
Okładka skupia się w pełni na Kapitanie Ameryce, przedstawionym w dynamicznej, niemal rozpędzonej pozie, która od razu sugeruje ruch i natychmiastowość działania. Nie jest to jednak klasyczna, bohaterska ilustracja w triumfalnym tonie. Zamiast tego dominuje tu wrażenie ciężaru i napięcia, jakby Rogers był w samym środku sytuacji, która wymaga od niego więcej siły niż zwykle. Czerwono-niebieska paleta barw, wraz z efektami rozmycia i smugami ruchu, wzmacnia poczucie chaosu i niepewności, jednocześnie nadając całości bardziej poważny, niemal alarmowy charakter. To okładka, która dobrze wpisuje się w ton serii.
Tytuł teoretycznie sięga po dość ambitne motywy. Przyszłość, odpowiedzialność dawnych bohaterów, konsekwencje ich decyzji oraz świat, który próbuje funkcjonować bez nich lub na ich wypaczonym dziedzictwie. Widać tu próbę stworzenia opowieści o czymś więcej niż tylko kolejnym konflikcie superbohaterskim. Mianowicie o refleksji nad tym, co zostaje, gdy legenda przestaje pełnić swoją rolę.
Zobacz również: Venom. Tom 2 – recenzja komiksu. Przez czas i przestrzeń
W praktyce jednak całość dość szybko okazuje się znacznie bardziej zachowawcza, niż mogłoby sugerować wprowadzenie. Zamiast faktycznie pogłębiać te wątki w sposób zaskakujący czy wykraczający poza utarte schematy, fabuła często porusza się po znanych ścieżkach alternatywnych historii Marvela. Pomysły są rozpoznawalne i momentami naprawdę ciekawe na poziomie założeń, ale brakuje im tej iskry, która wyniosłaby je ponad standard „co by było gdyby”.
W efekcie dostajemy komiks, który czyta się sprawnie i z zainteresowaniem, ale bez poczucia, że proponuje coś szczególnie świeżego. Ambicja jest widoczna, lecz finalnie historia pozostaje dość bezpieczna w swoich rozwiązaniach, nie ryzykując mocniejszych przetasowań ani bardziej odważnych interpretacji znanych motywów.
Zobacz również: Kwiat, Bakteria, Bronx – recenzja komiksu. Komiksowe światy Saichanna
Warstwa graficzna komiksu wypada zdecydowanie lepiej niż jego fabularna odwaga. Rysunki są dynamiczne, czytelne i dobrze budują poczucie świata, który jednocześnie jest futurystyczny i w jakiś sposób znajomy. Kadrowanie często stawia na szerokie, filmowe ujęcia, które podkreślają skalę wydarzeń, ale równie dobrze działają w momentach bardziej kameralnych, kiedy historia skupia się na samym bohaterze. Kolorystyka konsekwentnie wzmacnia nastrój. Dominuje tu chłód, przygaszenie i pewna sterylność, co dobrze współgra z wizją świata uporządkowanego, ale pozbawionego autentycznej wolności. To oprawa, która robi swoje i momentami wręcz ciągnie narrację w górę, maskując jej przewidywalność.
Avengers. Zmierzch to komiks, który trudno jednoznacznie skreślić, ale jeszcze trudniej realnie wyróżnić. Chip Zdarsky proponuje historię opartą na znanych schematach i bezpiecznych rozwiązaniach, starając się nadać im poważniejszy, bardziej refleksyjny ton. Efekt jest poprawny. Czytelnik dostaje sprawnie opowiedzianą opowieść o upadku ideałów i ciężarze dziedzictwa, ale bez większych zaskoczeń czy narracyjnych ryzyk. To tytuł, który można przeczytać z zainteresowaniem, docenić wizualnie, po czym równie szybko odłożyć bez poczucia, że zostaje w głowie na dłużej. Ostatecznie wypada to solidnie, ale ostrożnie. Otrzymujemy tytuł, który obiecuje zmierzch legend, ale sam pozostaje w bezpiecznym świetle znanych rozwiązań.
