Control Resonant to zdecydowanie kolejny triumf Remedy. Fińskie studio ma oddane, choć stosunkowo wąskie grono fanów, a jego najnowsza produkcja stanowi świetny list miłosny do przedziwnych konceptów i pomysłów zaprezentowanych w pierwszym Control. Jednocześnie jest to wyjątkowo ryzykowny sequel. Z dosyć liniowego shootera przechodzimy bowiem do slashera z półotwartym światem. Na szczęście Remedy podejmuje to wyzwanie z niesamowitym powodzeniem.
Po niezbyt udanym FBC: Firebreak studio potrzebowało mocnego tytułu, który poprawiłby jego sytuację finansową. O tym, czy Control Resonant okaże się sukcesem sprzedażowym, trudno jeszcze wyrokować, ale pierwsze reakcje graczy pokazują, że Remedy ponownie trafiło w gusta odbiorców. I nic dziwnego. To produkcja unikatowa, oryginalna i wyjątkowo pomysłowa, zarówno pod względem fabuły, jak i mechanik rozgrywki.
Tym razem wcielamy się w Dylana Fadena, brata protagonistki pierwszej części, który od dzieciństwa był przetrzymywany przez Federalne Biuro Kontroli (FBC). Ta tajemnicza rządowa organizacja zajmuje się zjawiskami paranormalnymi oraz przedmiotami wymykającymi się znanym prawom rzeczywistości. Dylan miał zostać przygotowany do objęcia funkcji dyrektora Biura, jednak sytuacja szybko wymknęła się spod kontroli. Po inwazji tajemniczego bytu znanego jako The Hiss zagrożenie przestało ograniczać się do murów Oldest House, głównej siedziby FBC. Tym razem nadnaturalne siły rozlewają się po ulicach Manhattanu, a na naszej drodze stają również inne, równie niepokojące fenomeny.
Zobacz również: Onimusha Way of the Sword – recenzja gry. Droga do siły
Fabuła pozostaje tak samo pokręcona, jak w pierwszym Control czy Alan Wake 2. Remedy ponownie wrzuca nas w sam środek rzeczywistości, w której normalność jest jedynie złudzeniem. Dziwne przedmioty, niepokojące postacie i miejsca przeczące prawom fizyki to tutaj codzienność. Gra nie zamierza prowadzić nas za rękę ani wyjaśniać każdego szczegółu swojego uniwersum. Zamiast tego regularnie podrzuca kolejne zagadki, pozostawiając nam przestrzeń do interpretacji.
Zobacz również: Control – recenzja gry. Kultowe studio Remedy powraca
Na szczęście system walki został rozbudowany na tyle, że trudno narzekać na brak możliwości. Różne rodzaje broni, umiejętności i dostępne kombinacje pozwalają eksperymentować ze stylem gry, a wraz z kolejnymi ulepszeniami oraz odblokowywanymi zdolnościami walka staje się coraz bardziej złożona. Szczególnie dobrze wypadają przywoływane istoty, które wprowadzają dodatkowe możliwości taktyczne i pomagają urozmaicić starcia. Nie oznacza to jednak, że wszystko działa idealnie. Nawet przy tak szerokim wachlarzu możliwości po pewnym czasie można odczuć powtarzalność potyczek.
Kolejne starcia potrafią wyglądać podobnie, a sama walka bronią białą nie daje mi aż tyle satysfakcji, ile w pierwszej części sprawiało rzucanie we wrogów biurkami, koszami czy innymi elementami otoczenia. W oryginale telekinetyczne moce miały w sobie coś niezwykle satysfakcjonującego i nieprzewidywalnego. Tutaj nacisk na bezpośrednią walkę nie zawsze zapewnia równie spektakularne wrażenia. Mimo to trudno uznać ten element za poważną porażkę. System rozwoju postaci zachęca do dalszego eksperymentowania, a odblokowywanie nowych umiejętności potrafi skutecznie odświeżyć starcia. Kiedy opanujemy mechaniki i zaczniemy płynnie łączyć walkę z przemieszczaniem się po otoczeniu, Control Resonant potrafi dostarczyć naprawdę dużo frajdy.
Zobacz również: Silent Hill Townfall – recenzja gry. Powrót, na jaki czekaliśmy
Zmiana formuły wpłynęła również na konstrukcję świata. Zamiast ciasnych, choć genialnie zaprojektowanych korytarzy Oldest House otrzymujemy półotwarty Manhattan, który stał się ofiarą nadnaturalnego chaosu. To przestrzeń pokręcona, zdeformowana i pełna surrealistycznych widoków, w której rzeczywistość nieustannie przeczy samej sobie. Przyznam, że trochę brakuje mi zwartej, przemyślanej konstrukcji poziomów z pierwszego Control. Oldest House było miejscem, którego architektura sama w sobie budowała atmosferę niepokoju. Każdy korytarz, pomieszczenie i kolejna przestrzeń sprawiały wrażenie części ogromnego, niepojętego organizmu.
W tak otwartym świecie trudniej osiągnąć dokładnie taki efekt. Remedy udało się jednak znaleźć bardzo dobry kompromis. Manhattan nadal jest stosunkowo zwarty i starannie zaprojektowany, ale daje więcej swobody w eksploracji. Nie musimy przedzierać się przez niekończący się labirynt, żeby odkryć kolejne interesujące miejsce, a aktywności poboczne zostały dobrze wkomponowane w strukturę świata. Ogromną rolę odgrywa także samo przemieszczanie się. Eksploracja jest przyjemna i dynamiczna, a zdeformowana architektura Manhattanu sprawia, że nawet pokonywanie kolejnych odcinków mapy potrafi być atrakcją samą w sobie.
Zobacz również: STAR WARS: Galactic Racer – recenzja gry. Prędkość w odległej galaktyce
Najlepsze momenty pojawiają się wtedy, gdy ruch i walka zaczynają tworzyć jedną płynną całość. Przemieszczanie się między przeciwnikami, wykorzystywanie umiejętności i błyskawiczne przechodzenie do kolejnych ataków daje poczucie kontroli nad chaosem, które idealnie pasuje do charakteru tej produkcji. Nie można mówić o Control Resonant, nie wspominając o oprawie audiowizualnej. To pod tym względem jedna z najbardziej charakterystycznych produkcji studia. Remedy od dawna udowadnia, że potrafi tworzyć gry wyróżniające się własną tożsamością wizualną, ale tutaj ponownie przechodzi samo siebie.
Zobacz również: Halloween: The Game – recenzja gry. Myers potrzebuje trochę balansu
